Drewniane domy

W wielu terenach Polski ekologiczne budowle z bali nadal stanowią wyróżniający element podmiejskiego krajobrazu - najczęściej można je podziwiać w miejscowościach południowych oraz na wsiach Suwalszczyzny a także Podlasia.  Głównie w wymienionym miejscu domy z bali nawiązują swoim stylem do popularnego drewnianego budownictwa.  Charakterystyczne podlaskie domostwa posiadały konstrukcję zrębową, która polegała na wznoszeniu kolejnych warstw naturalnych belek, zespolonych na charakterystyczne klocki, zwane "teblami" lub "tyblami" i uszczelnianych na własne pióro (narożniki domów, charakterystyczne węgły – były łączone na złącza ciesielskie). Niższa warstwa – charakterystyczna podwalina - była kładziona na głazach narożnych, pomiędzy którymi wciskało się określone kamienie. Ściany budowano z bali okrągłych, rzadziej stosowano metodę sumikowo-łątkową (do budowania były wówczas wykorzystywane prostokątne czterostronnie strugane bale). Odstępy między belkami przetykano mchem jak również przy użyciu sznurów, pakuł i wiórów. W niezwykle intrygujący sposób wytwarzano okna. Były one wykonywane w zrębie na szerokość 3 bali, odznaczały się więc charakterystycznymi wymiarami (50 x 50 cm) i, co ciekawe, nie były nigdy otwierane. Kształt dachu miał dość długą formę dachu dymnikowego, znamiennego dla czasów, w których stawiano kurne chaty. Oczywiście, współczesne domki z drewna bali różnią się w określonych rozwiązaniach konstrukcyjnych od dawnych popularnych domostw, jednak określona metoda ich wznoszenia jest porównywalna z metodą stosowaną we wspomnianych stuleciach. Różni się przede wszystkim sposób utrzymywania temperatury budynków. Teraz ociepla się budynki mieszkalne od wewnątrz wełną mineralną, a bale wydziela się przekładkami z charakterystycznego materiału.